Καλή Χρονιά

Καλή Χρονιά και κουράγιο
στους γονείς που τους λείπει ένα παιδί τους
στ' αδέρφια του, στους δικούς του,
στους φίλους του,
σ' όλους εκείνους που αναλογίζονται και θυμούνται
που το αποζητούν
και το φέρνουν στα όνειρα τους.
Καλή Χρονιά και κουράγιο
στα παιδάκια που παλεύουν τον καρκίνο,
με γενναιότητα κι αγάπη για τη ζωή..

Αγνή μου αγάπη μου
να'σαι καλά μωρό μου
μας λείπεις πολύ
χωρίς εσένα τα όμορφα έγιναν δύσκολα..

Κράτησέ μας αγκαλιά να μας παρηγορήσεις..

Τι να πω...

Σε θυμάμαι, τι να πω
Τόσες νύχτες, τι να πω
η ζωή μου στο δικό σου το σκοπό
Αν μπορούσες, τι να πω
Αν μπορούσα, τι να πω
με το χρώμα των ματιών σου να κοπώ

Κάθε λέξη, τι να πω
με πονάει, τι να πω
στο σκοινί της μοναξιάς μου ισορροπώ
Σ' αγαπούσα, τι να πω
Σε θυμάμαι, τι να πω
Σε θυμάμαι ακόμα, σ' αγαπώ

Κλείνω τα μάτια, να σε δω
μα φεύγεις σα σκιά
στου χρόνου την απέραντη οθόνη
Το πρόσωπό σου τα μαλλιά
το στόμα, το φιλί
σα θάνατος ο χωρισμός
σκοτώνει, σκοτώνει

Ξεγραμμένος, τι να πω
σα δραπέτης, τι να πω
στο μαχαίρι τη γροθιά μου να χτυπώ
λίγο ακόμα, τι να πω
τ' άρωμά σου, τι να πω
τ' όνομά σου μια φορά να ξαναπώ

Σε θυμάμαι, τι να πω
τόσες νύχτες, τι να πω
η ζωή μου στο δικό σου το σκοπό
Αν μπορούσες, τι να πω
Αν μπορούσα, τι να πω
με το χρώμα των ματιών σου να κοπώ

Κάθε λέξη, τι να πω
με πονάει, τι να πω
στο σκοινί της μοναξιάς μου ισορροπώ
Σ' αγαπούσα, τι να πω
σε θυμάμαι, τι να πω
Σε θυμάμαι ακόμα
Σε θυμάμαι ακόμα
Σ' αγαπώ, τι να πω, τι να πω, τι να πω

Ο Πλανήτης στη Πόρτα

Αγνή μου,

ο χρόνος μονάδα μέτρησης του Πόνου.
Ο χρόνος που εξαγριώνει τον Πόνο.
10 μηνών Λένα χωρίς την Αγνή της..
Το μυαλό τρέχει να σώσει τη καρδιά μου
όλα διασκορπισμένα σε κομμάτια ασύνδετα,
οργισμένα, άκαμπτα
Τα ρίχνω στη τσάντα και αρχίζω τη μέρα
έχω πολύ δρόμο ακόμα.. για να κατορθώσω το καλό
τα πόδια δε με περπατούν
και με το πρώτο ψιλόβροχο λύπης λιώνω
Μα γιά τις αδύνατες υποθέσεις, τις αδιέξοδες
έχω υφάνει
με ότι περίσσεψε απ' το παλιό κασκώλ
κουκούλι μαλακό διθέσιο
να μας χωράει ξαπλωμένες ακουμπιστά
να ορκιζόμαστε με φωναχτά όνειρα
στη Ζωή
εγώ η μαμά - αρχή κι εσύ.. η κόρη - συνέχεια
...............................................................................
Ανατρέπομαι
Άφησε τ' αστέρια κι επέστρεψε σε μένα
κρατώ την αγκαλιά ορθάνοικτη Πόρτα να χωρέσεις
ωραία σα πανσέληνος
τρυφερή σα μωρό
μέσα μου να βουτήξεις
να ξαναρχίσουμε το ταξίδι μας..

Μετά την κλοπή...

Λιβάδι σπαρμένο με νάρκες.
Κρατώ σφιχτά το χέρι της μνήμης
κι εξαναγκάζομαι εις περίπατον.
Η ζωή μου πριν
η ζωή μου μετά
στέκομαι στη διαχωριστική νησίδα
έχοντας χάσει τη πυξίδα
που' χα καρφιτσωμένη σε σύγχρονο κονδυλοφόρο.
Ακούω τις εκρήξεις
είμαι μέσα τους, τις ακούω από μέσα
διατάζω ευχές να εξολοθρεύσουν το τέρας,
το τέρας που αντέχει
που τρώει και πίνει και ζει.
Και διακοπή
............................................
Τώρα εγώ με τα παιδιά μου και τα δυό γειτονόπουλα
Πρωτομαγιά στο ίδιο λιβάδι
συλλογείς ανεμώνων
φύση, γέλια, στεφανάκια
φ ω τ ο γ ρ α φ ί ε ς στο Πήλιο
η ζωή μας τότε
σε ηλεκτρονική κορνίζα σήμερα
δίπλα στο αναμένο καντηλάκι,
Φάρος στα σκοτάδια της Λύπης
εγώ να σου φωνάζω σ΄αγαπώωωωωω ......

Λένα

Νόμπελ Ειρήνης 2009

Αγνούλα μου,

η είδηση ότι το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης απονεμήθηκε φέτος στον Barack Obama θα σε χαροποιούσε ιδιαίτερα και θα το επικροτούσες με θέρμη! Όταν έμαθες γι' αυτόν ήταν τότε που μόλις είχαμε πάει στην Αμερική: εσύ άρχιζες τις πρώτες χημειοθεραπείες κι εκείνος μια σειρά από debates για να επικρατήσει της Hillary Clinton που ήταν το φαβορί στο κόμμα των Δημοκρατικών, για την υποψηφιότητα του προέδρου των ΗΠΑ. Η πολιτική άρχισε να σ' ενδιαφέρει: ρωτούσες για πρόσωπα, κινήματα, συστήματα και εντυπωσιαζόσουν όλο και περισσότερο από κείνον το μελαψό άντρα που με τους λόγους του συνέπαιρνε τα ακροατήρια σε όλες σχεδόν τις πολιτείες που εμφανίζονταν. Συνέπαιρνε και μας τις δύο και δε χάναμε debate στη τηλεόραση, ούτε αργότερα τα τηλεφωνικά σχόλια με το θείο Σπύρο.
Ήταν το αουτσάιντερ στην εκλογική του αναμέτρηση.
Ήσουνα το αουτσάιντερ στο μαραθώνιο της μάχης με τον καρκίνο, της μάχης για τη Ζωή.
Είχατε τον ίδιο στόχο: να καταφέρετε το αδύνατο.
Είχατε το ίδιο σύνθημα στον αγώνα σας: Yes, we can.
Δέθηκες μαζί του, έγινε δικός σου άνθρωπος, φίλος και συνταξιδευτής.
Είμαι βέβαιη πως θα του έδινε μεγάλη χαρά αν γνώριζε το πόσο σε εμψύχωσε και σε βοήθησε να στερεώσεις αυτή τη δύναμη που είχες, τη γενναιότητα, το κουράγιο ν' αντιμετωπίζεις το φόβο και να πολεμάς την αρρώστια, εσύ, που μπορεί να μην ήσουνα ούτε 17, αλλά ήσουνα λεβέντισσα, έτσι σε φώναζα και σε θαύμαζα.. θυμάσαι Αγνή μου, αγάπη μου...
Είχες κριτική και ταυτόχρονα θετική σκέψη για ανθρώπους και καταστάσεις.
Η δίκαιη, αυστηρή, ποτέ αδιάφορη Αγνή μου.
Και ξέρω πως τώρα θα χαιρόσουν με την χαρά του λέγοντας με έκφραση που δε θα σήκωνε αντίρρηση: όμως το άξιζε μαμά !!

'' ΕΚΑΝΑ Ο, ΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΠΟΡΟΥΣΑ.."

Σε 100 Χρόνια Από Τώρα
δε θα 'χει σημασία
σε τι σπίτι κατοικώ
τι αυτοκίνητο οδηγώ
ή το ύψος του λογαριασμού μου στη τράπεζα.
Ο κόσμος θα 'ναι διαφορετικός
γιατί ήμουν σημαντική στη ζωή ενός παιδιού.

Μια άλλη μητέρα παιδιού με καρκίνο που έχασε τη ζωή του το δημοσίευσε στο Facebook.
Ο λόγος της έχει δύναμη κι είναι ό, τι πιο αληθινό έχω διαβάσει εδώ και πολύ καιρό..

Αυτή ξέρει:
έχασα το γιό μου πριν ένα χρόνο, ήταν μόνο 4 ετών.
Ήθελε τόσο πολύ να μεγαλώσει.. να φτάσει να γίνει 5 ετών.
Μιλάω συχνά γι' αυτόν, έτσι τον κρατώ κοντά.. εδώ τριγύρω.
Εσείς αισθάνεστε αμηχανία, Αυτή καταλαβαίνει.
Της διηγούμαι ιστορίες για το πόσο σοβαρός αλλά κι ευγενικός ήταν.
Η ανάμνησή του ματώνει τη καρδιά μου, αλλά με κάνει να χαμογελώ.
Τα μάτια σας είναι δακρυσμένα, τα δικά Της χαμογελούν μαζί μου.
Με ρωτάει για τις τελευταίες του στιγμές,
το βλέμμα Της δεν έχει οίκτο, μόνο άνευ όρων αγάπη.
Εσείς, λυπάστε γιά μένα, αλλάζετε θέμα.
Αυτή ξέρει
η καρδιά μου δεν είναι ολόκληρη και ποτέ δε θα γίνει,
νοιώθω να σταματούν οι χτύποι της κάθε φορά που τον σκέφτομαι.
Αυτή ξέρει
τον Πόνο που νοιώθω στο άκουσμα κάποιου τραγουδιού
ή στη γεύση του αγαπημένου του φαγητού.
Το άδειασμα σαν έρχονται τα γενέθλιά του και δεν είναι εδώ
και πόσο πονούν τα χέρια μου όταν απλώνονται να τον αγκαλιάσουν.
Αυτή ξέρει
κι όχι γιατί συναντιόμαστε καθημερινά,
όχι γιατί είμαστε γνωστές από παλιά.
Αυτή ξέρει
επειδή οι καρδιές μας χτυπούν στον ίδιο ρυθμό.
Αυτή ξέρει
επειδή, όπως και σε μένα.. της λείπει το παιδί της.


Το αγγλικό κείμενο είναι στο blog της Stephanie Jacobson (Gabriel's mom).
Η μετάφραση αφιερώνεται στην Ελένη
τη μαμά του Πάνου,
τη φίλη μου στο δύσκολο ταξίδι του Πόνου.

ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΝΑ ΠΕΤΑΝΕ…….ΕΤΣΙ ΚΑΙ Η ΑΓΝΟΥΛΑ ΜΑΣ….ΕΜΑΘΕ ΝΑ ΠΑΛΕΥΕΙ ΜΕ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΑΓΓΕΛΟΥΣ…ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΗ ΚΑΙ ΠΕΤΑΕΙ ΜΕ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΣΤΙΣ ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΓΙΑ ΜΑΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ………ΠΕΤΑ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ ΜΟΥ…ΝΙΩΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ….ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ!!!!!!!!!!!!!!!

Από την Κασσιανή

PRAYER

To All Parents:
"I'll lend you for a while a child of mine," He said.
"For you to love the while he lives and mourn for when he's dead.
It may be two or three years, or twenty-two or three,
But will you, till I call him back, take care of him for me?
He'll bring his charms to gladden you, and should his stay be brief,
You'll have his lovely memories as solace for your grief.
I cannot promise he will stay; since all from earth return,
But there are lessons taught down there I want this child to learn.
I've looked the wide world over in My search for teachers true
And from the throngs that crowd life's lanes I have selected you.
Now will you give him all your love, not think the labor vain,
Nor hate Me when I come to call to take him back again?"
I fancied that I that I heard them say, "Dear Lord, Thy will be done!
For all the joy Thy child shall bring, the risk of grief we run.
We'll shelter him with tenderness, we'll love him while we may,
And for the happiness we've known, forever grateful stay;
But should the angels call for him much sooner than we've planned,
We'll brave the bitter grief that comes and try to understand."

Γενέθλια

Αγνούλα μου
σήμερα το σπίτι μας θα γέμιζε από τους φίλους σου, με το καθιερωμένο πάρτι ή θα γιόρταζες κάπου έξω, μάλλον στο Octoberfest που σου άρεσε ιδιαίτερα η ατμόσφαιρά του, όπως και να ‘τανε, η χαρά μου να σε βλέπω να ετοιμάζεσαι κατασταλαγμένη στο τι θα φορέσεις, πως θα κάνεις τα μαλλιά σου και τι σκουλαρίκια ταιριάζουν στη περίπτωση.. Δανειζόσουνα συνήθως σκιές και μάσκαρα και στα μαγικά σου δακτυλάκια τα χρώματα λάμπανε και σε ρώταγα μα πώς γίνεται η ομορφιά ομορφότερη; με βλέπεις έτσι επειδή είμαι κόρη σου, είναι φυσικό μαμά, αλλά εγώ απλά έβλεπα να σμίγουν η χάρη, η καλοσύνη, η εξυπνάδα
πόσο τυχερή μπορεί να υπάρξει μια μαμά,
αυτή ήμουνα εγώ
η μαμά της Αγνής και του Στάθη,
για πάντα

Σου γράφω....

Αγνή μου,

αισθάνομαι να σ' αγαπάω κάθε μέρα περισσότερο,
θυμάσαι που σου το έλεγα συνέχεια το τελευταίο καιρό και νομίζω πως με πίστευες,
συμβαίνει και τώρα που είμαστε χώρια,
ίσως πιο πολύ τώρα που υπάρχει η απόσταση που διανύω καθημερινά για να σε βρω
και να ξεκουραστώ στη γάργαρη ηχώ του γέλιου σου,
στη μυρωδιά των νιάτων σου κοντά στ' αυτάκι,
στ' απαλά μαλάκια στο μέτωπο μ' ένα φιλάκι αργό,
στα λεπτά δάχτυλα με το στρουμπουλό μαξιλαράκι στη βάση τους..
Με το βελούδο της παλάμης σου να μου χαϊδεύει το πρόσωπο,
πάει ο πόνος,
τον εξαφάνισες,
μένει η τραγική επιθυμία όλα να γίνονταν πάλι όπως ήταν παλιά,
...πριν την καταστροφή

Η μαμά

Επλήγωσε ο αποχωρισμός και μας σπαράσσει ο πόνος
είναι φρικτός ο θάνατος και να ‘χεις μείνει μόνος.
Πόνους δεν ένιωσα ποτέ και πίκρες δεν λογιάζω
μα ο θάνατος σου Αγνή μ’ έκανε κι όλα τα λογαριάζω.
Δίνω φτερά στον λογισμό για να περνά από σένα
συχνά να μας πληροφορεί τι κάνετε κεί πάνω.
Μακριά Αγνή κι αν βρίσκεσαι, η σκέψη μας κοντά σου
στιγμή από το στόμα μας δε λείπει το όνομα σου.

Από τον Αλέκο

Σήμερα, 5 μήνες χωρίς τη χαρά της παρουσίας σου..
Ηταν οι μέρες που αγόραζες ρούχα, μαγιώ και σανδάλια με κείνο το δικό σου μετρημένο τρόπο που όταν νόμιζες πως ξέφευγες ρωτούσες: βρε μαμά, μήπως το παράκανα;
Ηταν οι μέρες που ξεκινούσε η κατασκήνωση και ζούσες στο πυρετό της προετοιμασίας σου για τις ωραιότερες μέρες της χρονιάς, όπως έλεγες.
Ηταν οι μέρες που αναρωτιόμουνα πώς πέρασε έτσι γρήγορα ο καιρός και μου μεγάλωσες, κι έγινες τόσο όμορφη, τόσο χαριτωμένη, τόσο σοφή, τόσο ιδιαίτερη.
Ηταν οι μέρες που λυπόμουνα που θα μου φεύγατε, το σπίτι είναι άδειο χωρίς εσάς, έλεγα.. η πάντα υπερβολική μαμά απαντούσες. Δε μπορούσα τότε να φανταστώ τι σημαίνει στ' αλήθεια η λέξη ά δ ε ι ο.
Ψυχή μου, χωρίς εσένα, και το καλο-καίρι άλλαξε..
...............................................
Σ' αγαπώ Αγνή μου
Η μαμά

Letter from Monique Palinginis

Chere Lena,

je suis desolee car ton site je l ai vu des que je l ai recu et il est tellement beau. Tu as fait quelque chose de super qui fait revivre Agnoula et je pense que cela te fait du bien de la faire vivre avec toi et de pouvoir mettre toutes les pensees de ton coeur.je regrette juste de ne pas comprendre suffisament le grec mais les photos, la musique, ses peintures tout est tellement plein d elle. Lena sois sure que nous pensons souvent a elle et a toi car nous t aimons beaucoup et nous savons combien tu souffres mais c est beau de pouvoir vivre avec elle. Je te felicite d avoir eu ce courage car ca n est pas facile de voir son visage d ange et de ne pas pleurer. Je t embrasse tres tres fort et j espere qu on se verra bientot.

monique

Gabriel's mom

Oh Lena,

I am so, so sorry! I did not realize Agni has passed! I just found out from the Ronald McDonald bulletin. I want you to know that you are in my prayers and thoughts every day since. She was so beautiful and you were both so kind to me and Gabriel in Rochester that I will never forget you both! Why did we have to lose these precious children? I am so glad we got to meet the both of you and share our journeys together, although they weren't pleasant, we knew that we weren't alone. I hope you are doing well and I just wanted to tell you how sad I am at your loss. I will keep you in my thoughts and prayers. Take care,

Stephanie Jacobson (Gabriel's mom)

What we have once enjoyed we can never lose. All that we love becomes a part of us.
-- Helen Keller --

Μήνυμα από τη Λαμπρινή

Δεν σε γνώρισα αλλά είμαι σίγουρη ότι λάμπεις ψηλά μαζί με τα άστρα...
Άγγιξαν την ψυχή μου όλα αυτά που διάβασα και είδα μέσα από τις φωτογραφίες σου... Εύχομαι να χαμογελάς και να δίνεις πάντα δύναμη και υπομονή σε όλον τον κόσμο...
Κυρία Λένα, να θυμάστε ότι η Αγνούλα είναι μέσα στην καρδιά όλων... Ταξίδεψα μέσα από τα σχέδια της Αγνής. Είμαι ζωγράφος και πρόσεξα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τα έργα της. Τα βρίσκω εκπληκτικά, με ρυθμό.
Σας καληνυχτώ και εύχομαι να είστε πάντα καλά.

Με εκτίμηση
Λαμπρινή

Πόσο όμορφη μπορει να ήσουν;

Πόσο όμορφη μπορει να ήσουν;
Δεν το ξέρω και για κακή μου τύχη δεν θα το μάθω..Είσαι τόσο όμορφη σε όλες τις φωτογραφίες σου και βγάζεις τόση ζεστασιά,τόση θαλπωρή...Είμαι λίγο αρτσούμπαλη σ΄ αυτά και νιώθω άβολα.. Και είναι λίγες οι φορές που συγκινούμαι και θυμώνω και ακόμα πιο λίγες οι φορές που θυμώνω με ΄μένα, που δεν εκτιμάω, που δεν νοιάζομαι, που δεν ζώ, και ακόμα λιγότερες οι φορές που δεν αξίζει κάποιος να χαθεί και δεν τον ξέρω και στενοχωριέμαι, και είσαι εσύ μία από αυτές.. Μην με παρεξηγείς που τα λέω μπερδεμένα, είμαι μικρή.. Όσο μικρή είμαι εγώ όμως, τόσο μεγαλύτερη είναι η καρδια μου... Η αλήθεια είναι οτι δεν σε ήξερα, ακουστά μονάχα μια φορά από ένα άτομο που αγαπώ πολύ και το έχω μεσ’ την καρδιά μου και ας μην το ξέρει... Έχω ένα συνήθειο καταλαβαίνω κατευθείαν τι κρύβουν οι άνθρωποι μέσα στην ψυχή τους μονάχα από τα μάτια τους... Και τα δικά σου μάτια βγάζουν τόση γλυκήτητα και τόση καλοσύνη.. Ειλικρινά πιστεψέ με αν το θες δεν χρειάστηκε να διαβάσω τίποτα από κανένα.. Την επιβεβαίωση μου την έδωσε εκείνο το άτομο, το τόσο πολύτιμο σε ΄μένα και ας μην το γνωρίζει... Όποιον αγαπάει εκείνος και νοιάζεται τόσο πολύ, αγαπάω εγώ επί 1000.... Φαντάσου λοιπόν Αγνή μου, ότι για να σου πω πόσο πολύ σ΄ έχω μέσα στην καρδια μου και πόσο με πονάει η ψυχή μου, θα χρειαστεί κάτι πολύ περισσότερο από μία αφιέρωση στην ιστοσελίδα αυτή.. Να ξέρεις ότι δεν είμαι και πολύ φίλη με το Θεό, αλλά προσευχήθηκα για ΄σένα όσο κλισέ κι αν ακούγεται...
Να προσέχεις όσο συνηθισμενο κι αν ακούγεται κι αυτό...

Μια άγνωστη.. Σίγουρα με ακούς κάθε βράδυ..

Χωρίς καμμία υπερβολή...
Β.Ζ.

(sou to 3anasteila se munhma, na to doune oloi)

"ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΑΣΤΕΡΙ"

Υπάρχει ψηλά εν’ αστέρι
το πιο λαμπερό τ’ ουρανού
Μαζί του μιλάω και παίζω
αν θέλω τα βράδια

Αν νιώθω μονάχος το ξέρει
κι ανοίγει τις πόρτες του νου
Γλυκά με χαϊδεύει με φως
και μου δείχνει σημάδια

Καληνύχτα αστέρι
να μου γνέφεις πού πας
να ‘σαι πάντα ψηλά φωτεινό
κι από κει να με βλέπεις

Καληνύχτα αστέρι
να μου γνέφεις πού πας
να ‘σαι πάντα ψηλά φωτεινό
κι από κει να με βλέπεις

Η μνήμη σαρώνει τη σκέψη
κι ο χρόνος που τραβάει το χαλί
Αυτό που επάνω του χρόνια
σκυφτός περπατάω

Μα εσύ αστεράκι μου ξέρεις
το πώς έχω φτάσει ως εκεί
μια νύχτα του Οκτώβρη το φως
μου χαρίζεις και σπάω

Καληνύχτα αστέρι
να μου γνέφεις πού πας
να ‘σαι πάντα ψηλά φωτεινό
κι από κει να με βλέπεις

Καληνύχτα αστέρι, καληνύχτα αστέρι
καληνύχτα αστέρι, λαμπερό τ’ ουρανού

Ημέρα των Ψυχών

Μεγάλη Παρασκευή.. και νοιώθω πιό κοντά σου μιά που γιορτάζεις ψυχή μου σήμερα. Τόσα ανοιξιάτικα λουλούδια και στεφανάκια σε στολίζουν και σε λαμπρύνουν κι ένας γενναιόδωρος ήλιος να μας παρηγορεί μάταια για την απουσία σου.

Η παρέα σου στη συνέχεια πήγε για καφέ, οι δικοί σου έφυγαν για Αιδηψό κι εγώ πήγα στην κυρία Καίτη και την παρακάλεσα να σε προσέχει μάτια μου.

Απίστευτο, αλλά η ζωή συνεχίζεται..

Πέρασαν 3 μήνες

Αγνούλα μου, σήμερα θα μαζευτούμε κοντά σου γιατί πλησιάζουν κιόλας 3 μήνες από τότε που έφυγες να ξεκουραστείς πουλάκι μου,
3 αλλόκοτοι μήνες που η απουσία σου έκανε τη καθημερινότητα δύσκολη κι αφύσικη.
Σ' έχω μέσα μου κι όπου βρίσκομαι, ό,τι κάνω ή σκέφτομαι το μοιράζομαι νοερά μαζί σου, λέω της Αγνής μου αυτό θα της άρεσε ή θα το επικροτούσε, αλλά μου λείπεις ό,τι και να κάνω ό,τι και να σκαρφιστώ, μου λείπει η φωνή σου, η κίνησή σου όλο χάρη, το κοφτερό γλωσσάκι, το χάδι σου, το γέλιο το παλιό.
Σου γράφω γιατί μπορεί αυτός ο τρόπος νάναι ακόμα ο αγαπημένος σου, γι αυτό σούφτιαξε με τόση αγάπη ο Μάκης αυτή τη γωνίτσα εδώ, νάναι τελείως δικιά σου κι όλοι που θέλουν να επικοινωνούν μαζί σου από δώ μέσα, η διεύθυνση από το καινούριο σου σπίτι που δε πρόλαβες να φτιάξεις, Αγνή μου πονεμένο μου παιδί, όμορφη Αγνή μου, σα λαμπάδα όμορφη σ' αγαπώ πολύυυυυ, σε φιλώ πολύυυυυ...
η μαμά σου

Αγνή

Το Βlog της Αγνής........