Saturday, December 25, 2010

Τα δεύτερα Χριστούγεννα


Στο κοιμητήριο
δεύτερα Χριστούγεννα
δεύτερο σπίτι
Ο δεύτερος εαυτός μου
στολίζει δεντράκι
και μικρό αγγελάκι

Στο κοιμητήριο
καθημερινά
τακτοποιώ, τακτοποιώ,
τακτοποιώώώ
ώώώώώώώώώώώώώώ
το Αδιανόητο

Βραδιάζει προσωρινά και
γλυστρώ ακροπερπατώντας
προς την έξοδο
Σβήνοντας το διακόπτη
αφήνω την ευθύνη της νύχτας
στα αναμένα καντηλάκια.

Λένα

Saturday, November 27, 2010

Stephanie's Letter

Η Stephanie ζει στην Αμερική κι εγώ στην Ελλάδα. Είμαστε μακριά η μία απ' την άλλη, αλλά οι καρδιές μας τόσο κοντά... Τη σέβομαι και τη νοιάζομαι, αισθάνομαι δεμένη μαζί της. Συμπαρασταθήκαμε στα παιδιά μας, τον Gabe και την Αγνή, στην μάχη τους ενάντια στον καρκίνο κατά την διάρκεια της διαμονής μας στο Ronald McDonald House στο Rochester της Minessota. Την θυμάμαι να κάθεται αργά το βράδυ στη κουζίνα και να γράφει στον υπολογιστή, ενόσω ο Gabe κοιμότανε στο δωμάτιό τους. Ήταν εκείνη που μου υπέδειξε την ύπαρξη των Care Pages στο διαδίκτυο.
Η Stephanie ήταν φιλική, σοβαρή και δυνατή. Φρόντιζε τόσο καλά τον Gabe, και κείνος έδειχνε τόσο ασφαλής στην αγκαλιά της! Η Αγνούλα συνήθιζε να λέει γιά την Stephanie: "είναι τόσο καλή μητέρα"!

Αγαπημένη μου Stephanie, όταν διαβάζω αυτά που γράφεις, είνα σα ν' ακούω τη δική μου φωνή. Σ' ευχαριστώ. Λυπάμαι τόσο πολύ..
Λένα

Stephanie is in USA and I am in Greece. We live far away from each other, but, our heartaches are very close...
I respect her and I mind her; I feel connected to her.
We both support our children, Gabe and Agni, fight cancer while staying at the Ronald McDonald House in Rochester, Minessota.
I remember her sitting in the kitchen, late in the evening, typing on her laptop while Gabe was sleeping in their room. She introduced me to the "Care Pages".
Stephanie was friendly, serious and strong. She was taking great care of Gabe who looked so safe in her arms! Agni used to say about her: "She is such a good mother!"

My dear Stephanie, when I read what you write I can hear the voice of my own heartache. Thank you very much. I feel for you. I am so sorry..

Lena


Almost 2 years...

1 year, 11 months, 29 days...from the time I write this to when my baby became an angel...

When Gabe died, the biggest part of me died with him. He was my only child. There lies a hole in my heart that can never be filled, a knife in my heart that can never be removed, a void in my life that can never be replaced, an ache that will never stop, and my life was changed forever. I didn't think I would survive an hour without him, much less a day, a week, a month, a year. Now it has been 2 years since he left this earth and each day it is harder and harder to find a reason just to get out of bed. There's no place I want to go, nothing I want to do, nothing I want to buy. I only want Gabe and only God knows when that day will be. Until then I have to be satisfied with my dreams of him at night, the pictures of him scattered throughout the house and my memories of him.

The times we spent together are like fleeting moments. Sometimes it seems like only yesterday that I held him and kissed him. Other times it feels like forever since I held him in my arms, heard him laugh, just held him, he was my little cuddler, loved to sit on my lap and just sit or be read to, but he just loved me holding him. Sometimes it feels like it really never happened, like he was never here. Why? Where is my angel? Some people only dream of angels, I hold one in my heart. He was so strong and brave, he just wanted to be a normal little boy. He loved being alive, playing and having fun. He found the best in everything. Little things made him laugh. Now, hardly anyone talks about him, it's like it is a forbidden subject. I miss him so much, it is hard to believe it is 2 years, feels just like yesterday.

I miss you so much my little man...

Stephanie


Σχεδόν 2 χρόνια...

1 χρόνος, 11 μήνες, 29 μέρες…. από την ώρα που το γράφω, μέχρι που το μωρό μου έγινε άγγελος…

Όταν πέθανε ο Gabe, το μεγαλύτερο κομμάτι μου πέθανε μαζί του. Ήταν το μοναδικό μου παιδί. Υπάρχει μια τρύπα στη καρδιά μου που ποτέ δε θα κλείσει, ένα μαχαίρι στη καρδιά μου που ποτέ δε θα βγει, ένα κενό στη ζωή μου που ποτέ δε θ’ αναπληρωθεί, ένας Πόνος που ποτέ δε θα σταματήσει, η ζωή μου άλλαξε για πάντα. Δε πίστευα ότι θα μπορούσα να επιζήσω ούτε μια ώρα χωρίς αυτόν, πολύ λιγότερο μια μέρα, μια βδομάδα, ένα μήνα, ένα χρόνο. Τώρα έχουν περάσει 2 χρόνια από τότε που άφησε τούτη τη γη και κάθε μέρα είναι όλο και πιο δύσκολο να βρω κάποιο λόγο να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι. Δεν υπάρχει μέρος να θέλω να πάω, τίποτα που να θέλω να κάνω, τίποτα να θέλω να αγοράσω. Το μόνο που θέλω είναι ο Gabe και μόνο ο Θεός γνωρίζει πότε θα ‘ναι εκείνη η μέρα. Μέχρι τότε πρέπει να είμαι ικανοποιημένη με τη παρουσία του στα όνειρα μου τη νύχτα, τις φωτογραφίες του διασκορπισμένες παντού μέσα στο σπίτι και τις αναμνήσεις μου από κείνον.

Οι ώρες που περάσαμε μαζί μοιάζουν με φευγαλέες στιγμές. Κάποιες φορές είναι σα χθες που τον είχα και τον φιλούσα. Άλλες φορές είναι σαν από πάντα να τον κρατούσα αγκαλιά, να τον ακούω να γελάει, ήταν ο αγκαλίτσας μου, αγαπούσε να κάθεται απλά στην αγκαλιά μου και να διαβάζει. Του άρεσε τόσο να είμαστε αγκαλιά. Μερικές φορές αισθάνομαι σα να μη συνέβη τίποτα απ’ όλα αυτά στ’ αλήθεια, σα να μην υπήρξε ποτέ εδώ. Γιατί? Πού βρίσκεται ο άγγελός μου? Κάποιοι ονειρεύονται αγγέλους, εγώ κρατώ έναν στην καρδιά μου. Ήταν τόσο δυνατός και γενναίος, το μόνο που ήθελε ήταν να είναι ένα κανονικό αγόρι. Είχε ζωντάνια, του άρεσε να παίζει και να διασκεδάζει. Όλα τα θεωρούσε καλά. Γελούσε με μικρά πραγματάκια . Τώρα, σπάνια κάποιος μιλά γι αυτόν, σα να πρόκειται για ένα απαγορευμένο θέμα. Μου λείπει τόσο πολύ, είναι δύσκολο να πιστέψω ότι πέρασαν 2 χρόνια, μου φαίνεται σαν χθες.

Μου λείπεις τόσο πολύ μικρέ μου άντρα…

Stephanie

Sunday, October 17, 2010

Σσσ..

Ξυπνώ
κι έχω στα σπλάχνα
τη γεύση σου
Τυλίγομαι σε μαύρα πέπλα
στο δρόμο πετάγομαι
νανούρισμα παρηγοριάς
το βουητό της πόλης
"σώπα..σώπα..σώπα..σσσ..
ησύχασε..μη κλαις..μη..μη.."
αδιέξοδο ο Πόνος
παγίδα ο Πόνος

..............................

Σου το' πα Ελένη
στην άκρη του γκρεμού
κοιτάζοντας την άβυσσο
βρίσκομαι..
Λένa
(γλυπτό της Louise Bourgeois)

Saturday, October 2, 2010

6 μήνες χωρίς Ντάντα..



Ντάντα,
πρόσεχε εσύ την Αγνή,
να προσέχω εγώ το Στάθη
Και τα λάθη
νάρχεσαι στον ύπνο
να τα λες
Κράτα την επαφή
μη σας χάσω
και χαθώ..
Λένα




Friday, September 17, 2010

8 Σεπτέμβρη

Ο Σεπτέμβρης σε θυμίζει πολύ Αγνή μου. Ηταν ο μήνας των γενεθλίων σου, τώρα θα γινόσουν 20 χρονών, σε σκέφτομαι ακαταμάχητη, να έχεις χωρέσει πολλά στη ζωή σου και να ασχολείσαι με ποικίλα θέματα, μαμά θέλω να σπουδάσω κάτι που να μου αφήνει χρόνο να κάνω κι άλλα πράματα..θυμάμαι τα μαθήματα Ισπανικών που θα τ' αρχίζαμε μαζί, την κεραμική με την αγορά φούρνου, τις χάντρες που θα φτιάχναμε κοσμήματα, την εγγραφή μας στην πισίνα του Δήμου Χαλανδρίου, τον εθελοντισμό στη Φλόγα και στο Χαμόγελο του Παιδιού, τους άστεγους του Δήμου Αθηναίων, το ταξίδι στην Αφρική με προσφορά στα παιδάκια που υποφέρουν- ένα όνειρο που θα μας χωρούσε και τις δυό μας.. Οργανωτική και μεθοδική καθώς είσουν, ο Σεπτέμβρης ήταν ο μήνας να βάζεις τα σχέδιά σου σε πρόγραμμα υλοποίησης. Το ήξερες πόσο σε καμάρωνα και με θεωρούσες υπερβολική, εμένα που έπαιρνα ζωή από σένα.. Γεννήθηκες την ίδια μέρα με την Παναγία, είχες την ομορφιά και την σοφία της Μέρας.. Σεπτέμβρη άρχισες και τη πρώτη σου χημειοθεραπεία, τη πρώτη από τις πολλές που έκανες για να κερδίσεις κάτι που ήταν αυτονόητο για την ηλικία σου: τη Ζωή, την ίδια εποχή που οι φίλοι κι οι συμμαθητές σου άρχιζαν την τελευταία τάξη του Λυκείου και περνούσαν στη τελευταία ευθεία της προετοιμασίας γις τις εισαγωγικές, τόσο κόπο και συνειδητή πορεία και διπλώματα για τη Ζωή που θα είχες μετά, όταν θα μεγάλωνες, γιατί μούφυγες Αγνή μου, γιατί δε μου μεγάλωσες μάτια μου, γιατί, ποιός άντεξε και σε πήρε από τη Ζωή αυτή που μόνο καλά κι όμορφα πράματα θα έκανες.. Τόσο άδικο, τόση μοναξιά, τόση απόγνωση, πόσος πόνος.,,

η μαμά

Wednesday, June 30, 2010

Το όνειρο

Απόψε ονειρεύτηκα
τη χαρά
Έμοιαζα
άνθρωπος κανονικός,
νοσταλγικά συνηθισμένος
Δε σ' έβλεπα, αλλά υπήρχες... σα προυπόθεση
ζωής, Ζωή μου
......................
Μεσημεράκι και
εισβάλλει σπίτι μας
η Άννα
αλογουρά, χρωματιστά νυχάκια,
-ο ήλιος της ντροπαλός-
ευωδιάζει καλοκαίρι ξαφνικά!

Κρυφοκοιτάζω
μάτια μου..

Wednesday, April 21, 2010

Στο μετρό..

Στο μετρό,
κάποια με τα μαλλιά σου
άλλη με τα γιαλιά σου,
όλες στην ηλικία σου
-αγκυροβόλι στα 18-
κάθομαι δίπλα τους
σε αναπνέω βαθειά
σαπούνι, λακ μαλλιών, βανίλλια Κορρέ
Οξυγόνο με νιάτα
Είμαι στο μετρό
κάτω απ' τη γη
κοντά σου, μέσα σου
αφουγκράζομαι τους ήχους
μαθαίνω τα σήματα
α π ο δ έ κ τ ρ ι α
ικετεύω πορείες στα βάθη σου
μαζεύω κούκλες ραγισμένες
αγκαλιά γυρίζουμε σπίτι
να περιποιηθούμε τις πληγές μας
Καληνύχτα μωρό μου,
αύριο πάλι..

Friday, March 26, 2010

Ιδιωτική οδός

Η Απουσία σου
τρύπα στο ρούχο
πάνω απ' τη καρδιά μου
Την κλείνω με καρφίτσα- στολίδι

σε σχήμα πεταλούδας
μη ξεφύγουν τα δάκρυα και

γλυστρήσουν οι αγαπημένοι σου
Χαράσσω στο χάρτη με μικρά σημαδάκια
ιδιωτική οδό με τ' όνομά μου
κι ορίζω τους ασθενείς
οφθαλμοφύλακες ρυθμιστές
του κυκλοφοριακού χάους της
Καίω λιβάνι
Φθόγγοι και δίφθογγοι καπνού
Νότες που χορεύουν
Ινδιάνικα σήματα
θα με αναγγείλουν και
με σκάλα την ευωδιά τους
θ' ανεβάσω ψηλά την αγάπη μου
να ξεκουραστεί δίπλα σου,
στην αγκαλιά σου μέσα
Αγνή μου
Η μαμά

Sunday, February 28, 2010

Μη με κοιτάς..


Αγνή μου,
το μυαλό κόλλησε
σε μπερδεμένες
διαδρομές
κι η καρδιά τράβηξε
χειρόφρενο
Πάω κι έρχομαι
μη με κοιτάς,
θα σου πω εγώ
πότε..

Saturday, February 27, 2010

Από τη Νίκη

Αγνούλα...Είχα τη χαρά κ την τύχη να την γνωρίσω στην κατασκήνωση! ειμασταν στην ίδια σκηνή κατασκηνώτριες! καλοκαίρι 2006,β περίοδος,σκηνή 23...λέγαμε με τα κορίτσια πόσο όμορφη είναι κ τι στιλ που τις δίναν τα γυαλάκια της! τι υπέροχο χαμόγελο! δεν είμαι καλή στο να γράφω...αυτό που ξέρω σίγουρα πάντως είναι πως ήταν το καλύτερο κορίτσι που έχω γνωρίσει! τόσο γλυκιά κ καλή! πρόθυμη να σε βοηθήσει στο οτιδήποτε! χαιρόμουν πάντα όταν την έβλεπα...θυμάμαι που χε φύγει απ την κατασκήνωση νωρίτερα κ μ χε πει πως θα κάνε κάτι εξετάσεις! Ποτέ δε θα μπορούσα να φανταστώ πως θα συνέβαινε κάτι τέτοιο! Τόσο άδικο...τελευταία φορά την είδα το επόμενο καλοκαίρι,2008...στην τραπεζαρία! μ φώναξε, νικακι? κ σηκώθηκε κ με χαιρέτησε! θα θελα πάρα πολύ να την είχα ζήσει περισσότερο κ να την είχα γνωρίσει καλύτερα κ να μην την έβλεπα μόνο τα καλοκαίρια στην κατασκήνωση! είναι απ τους ανθρώπους που άξιζαν πολλά! πραγματικά ένας άγγελος! νιώθω πολύ τυχερή που σε γνώρισα! σ ευχαριστώ...σίγουρα ποτέ κανείς δε θα σε ξεχάσει... καλή αντάμωση Αγνούλα!

Wednesday, February 24, 2010

Από τη Βάσια...


mas leipeis..mou leipeis...twra pou xanw enan akomh agapimeno mou an8rwpo mou leipeis akomh perissotero..toulaxiston kserw oti 8a er8ei ekei stoys oyranoys mazi sou..poso duskolo einai na xaneis an8rwpous pou agapas toso poly! oso eksikeiwmenos kai an einai kaneis me thn idea tou 8anatou , pote den mporei na to xwnepsei, na to katalabei, na to dextei...allo ena asteri stoys ouranous..alla allh mia plhgh gia emas pou xanoume dikous mas an8rwpous..

Vassia

Sunday, January 31, 2010

Meeting Agni

“Sure, you can watch movies now,” I told the girls at bedtime, “if you mute the sound and use captions.” I lingered for a moment behind the black leather sofa on which they reclined, my heart lifting slightly with the fragrant steam that rose from the open bag of popcorn between them. All around the upstairs parlor, doors were closed. No ribbons of light peered from beneath them, no voices came through, but our instructions for tomorrow were that Chloe appear, sleep deprived, for an EEG. What is your daughter’s illness? the weekend manager had asked this afternoon, as she and I had sat on either side of a small table in her office.

I had stopped short at her question, staring at the empty black line on the paper between us, and the muscles in my chest had grown tight. I don’t know, I had answered, my voice strained. We came to find out. Now I yawned, stretching my arms luxuriously outward. I doubted Lauriana knew how grateful I was that she had volunteered to sit up with her sister. I was grateful, too, that our new Home let me feel safe, let the girls pretend their task was a weekend adventure.

I turned and walked down the hall toward our room, a pleasant weariness drifting through me, easing my shoulders, easing my thoughts. But I lifted my head, when a rhythmic murmur drifted through the silence, a female voice, low in volume, but clear and intense.

I rounded a bend and neared the cozy sitting area across from the kitchen; a girl about Chloe’s age sat alone in a black recliner. The girl leaned forward slightly, a laptop balanced on her crossed legs, a microphone held close to her lips. I could not identify the elegant language with which she spoke so passionately to a companion, someone close to her, I thought, but someone half a world away. I smiled as I glimpsed the girl’s pretty face, her intense expression, the gray stocking cap that crowned her head. In spite of her concentration, she looked up at me through her dark-rimmed glasses. When she returned my smile, her own was warm and full.


The same girl was my first sight as I entered the kitchen for my first breakfast at the House. She stood near the milk dispenser in the same gray cap, leaning against the counter, her arms crossed comfortably before her as she listened to Peter. He was turned toward a blond-haired woman with gentle eyes, who stood between him and the girl. The girl lifted her eyes, and she smiled in recognition as I approached; she was taller than me, beautiful and confident.

Peter turned, and his own face brightened, too. “Lena, this is my wife, Jenifer,” he said, and Lena smiled warmly, taking my hand in both of hers. “Lena and her daughter, Agni, are here from Athens,” Peter told me, checking and rechecking his pronunciation of Agni’s name, until the girl nodded her approval.

We circled closely in the morning chill and began to trade stories. “Unfortunately, Agni will have to take exams, when she returns,” Lena explained, when the conversation turned to our daughters’ schooling. “She must study now, without help from her teachers, and be prepared for her exams next June. Otherwise, she will not graduate.” Lena’s accent was lyrical and sweet, but her tone was wistful, and I dared not ask about the thinly veiled sorrow in her eyes.

Two more families came into the kitchen through the double doors behind me. One mother seated her two small children at a table on the far end of the room; the other led her son into the pantry. Lena told us about Agni’s gynecological oncologist, a young woman whom Agni liked, but her mother did not. “She and Agni get along very well,” Lena said with a small, forced smile. “For her, it is very nice. For me, it is a little bit more difficult. I do not think her doctor likes me very much, but maybe it’s not so important.” Lena looked into my eyes for a moment, then dropped her gaze.

“Lena is an ophthalmologist,” Peter told me, one hand resting on the counter, and he kept his tone cheerful.

“Yes,” Lena answered quickly, looking up again. “I specialize in glaucoma.” She paused, frowning a bit, and added, “It doesn’t help here, to be a medical doctor. No one cares. I am just a mother, like everyone else, nothing more.” That was another life, she would tell me later, when I would ask about her practice during an evening visit to their upstairs apartment. Lena and I would sit apart from the others, and she would look sadly into the distance and explain, It is very far away now.

“Hello!” Lauriana’s cheery voice entered the circle from behind me, and we stepped back to let her in. Her bold grin and friendly tone brought a fresh smile to Agni, to Lena, and I let her take the lead. “What kind of cereal do they have in the pantry?” she asked shortly, and I went with her to explore.

Monday, January 25, 2010

Wednesday, January 20, 2010

Από την Ειρήνη

ΣΑΒΒΑΤΟ, 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2010
18 - 19 στο αστέρι






Μου είχε πει να σε σκέφτομαι και να χαμογελάω
Κάθε φορά που θυμάμαι το γέλιο σου
τις κινήσεις των χεριών σου που πάλευαν με τον αέρα όταν μιλούσες
το μαλακό σου δέρμα
τη μυρωδιά σου
τη φωνή σου
Να χαμογελάω όταν ακούω το ένα παιδί περπατάει με τα χέρια
όταν σκέφτομαι την κοσμοθεωρία σου
την ηπιότητα σου και τη γαλήνη σου
κι όταν θέλω συμπαράσταση στη λύπη μου, να σου μιλάω
ευτυχώς, μ' ακούς ακόμα
χαμογελάω
κι όταν φοράω τα σκουλαρίκια σου

όμως καμιά φορά, κρυφά, μπορεί να φύγει και κανένα δάκρυ
για ποιον δεν ξέρω
μάλλον για τον εγωισμό μου που μου λείπεις καιρό τώρα

σ' ευχαριστώ

είσαι το πιο λευκό χρώμα της σκέψης μου
"αν θέλεις να με βρεις, να παίζεις, να νιώθεις, να ζεις
αν πάλι δεν μπορείς, μη φύγεις, μη χαθείς"

Πάντως,
δεν αλλάξανε πολλά εδώ κάτω ακόμα
μονάχα οι Κυριακές που αλλάξανε χρώμα

Ειρήνη

Monday, January 18, 2010

...Φύλακας Άγγελος...

Ένας χρόνος...Σαν σήμερα...σαν σήμερα το βράδυ είχα ένα περίεργο συναίσθημα για σένα... Και δεν τα πιστεύω αυτά,...όμως το κακό έγινε... Ένας χρόνος Αγνούλα μου γλυκιά, Αγνούλα μου όμορφη, γιατί ακόμα και τώρα όμορφη είσαι... καλή, ευγενική, έξυπνη, πρόσχαρη, ευαίσθητη, τρυφερή... Μου λείπεις... και σε αγαπάω πολύ. Πόσες φορές σε ήθελα δίπλα μου. Πόσες μετάνιωσα που δεν σε έβλεπα συχνότερα, που δεν περάσαμε όλα τα καλοκαίρια που μπορούσαμε μαζί στην κατασκήνωσή μας. Αυτό το μέρος είναι μόνο για τις δυο μας μαζί, και όχι για κάθε μια μας χώρια, κι αφού δεν είσαι εδώ, ας μείνει σαν μια υπέροχη ανάμνηση. Θέλω να είσαι καλά, θα έρθω να σε δω... και κάθε φορά που θα ακούω τον Γιαννάκη σου, θα σε θυμάμαι...και θα ξέρω ότι είσαι πλέον ο Φύλακας ο 'Αγγελός μας.

Σε θυμάμαι, πάντα σε θυμάμαι
πλάι σου δεν θα’ μαι
κι όμως στο μυαλό μου θα γυρνάς
Σε θυμάμαι πάλι σε θυμάμαι
θεέ μου πως φοβάμαι
μήπως με τα χρόνια με ξεχνάς

Το "Ελενάκι σου"

Μου λείπεις αστέρι μου...

Tuesday, January 12, 2010

Τα ταξίδια μας

Νύχτωσε
έλα να σε πάρω μια αγκαλιά
να με πεις μαμά μου
να σωπάσει το αχ
που κλαίει μέσα μου
αδιάκοπα
Όλα τα θυμάμαι
τα καλά πονούν
τα αφόρητα βασανίζουν
Περπατώ ανάλαφρα
κι έρχεσαι σε διάφορες ηλικίες
μου πιάνεις το χέρι
συντονιζόμαστε στο βηματισμό
πάμε Παρίσι, Βαρκελώνη και Φλωρεντία
Βουδαπέστη, Μόντε Κάρλο και Βερολίνο
Το βλέμμα σου γίνεται το κλειδί της πόλης
ξαναγεννιέμαι
μ' αρέσει μαζί σου
μου δανείζεις τη φρεσκάδα σου
σου χαρίζω την ορμή μου
..............................................
Νύχτωσε Αγνή μου
αφήνω το καντήλι αναμένο
για κάθε περίπτωση..
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...