Σου γράφω....

Αγνή μου,

αισθάνομαι να σ' αγαπάω κάθε μέρα περισσότερο,
θυμάσαι που σου το έλεγα συνέχεια το τελευταίο καιρό και νομίζω πως με πίστευες,
συμβαίνει και τώρα που είμαστε χώρια,
ίσως πιο πολύ τώρα που υπάρχει η απόσταση που διανύω καθημερινά για να σε βρω
και να ξεκουραστώ στη γάργαρη ηχώ του γέλιου σου,
στη μυρωδιά των νιάτων σου κοντά στ' αυτάκι,
στ' απαλά μαλάκια στο μέτωπο μ' ένα φιλάκι αργό,
στα λεπτά δάχτυλα με το στρουμπουλό μαξιλαράκι στη βάση τους..
Με το βελούδο της παλάμης σου να μου χαϊδεύει το πρόσωπο,
πάει ο πόνος,
τον εξαφάνισες,
μένει η τραγική επιθυμία όλα να γίνονταν πάλι όπως ήταν παλιά,
...πριν την καταστροφή

Η μαμά

Επλήγωσε ο αποχωρισμός και μας σπαράσσει ο πόνος
είναι φρικτός ο θάνατος και να ‘χεις μείνει μόνος.
Πόνους δεν ένιωσα ποτέ και πίκρες δεν λογιάζω
μα ο θάνατος σου Αγνή μ’ έκανε κι όλα τα λογαριάζω.
Δίνω φτερά στον λογισμό για να περνά από σένα
συχνά να μας πληροφορεί τι κάνετε κεί πάνω.
Μακριά Αγνή κι αν βρίσκεσαι, η σκέψη μας κοντά σου
στιγμή από το στόμα μας δε λείπει το όνομα σου.

Από τον Αλέκο