'' ΕΚΑΝΑ Ο, ΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΠΟΡΟΥΣΑ.."

Σε 100 Χρόνια Από Τώρα
δε θα 'χει σημασία
σε τι σπίτι κατοικώ
τι αυτοκίνητο οδηγώ
ή το ύψος του λογαριασμού μου στη τράπεζα.
Ο κόσμος θα 'ναι διαφορετικός
γιατί ήμουν σημαντική στη ζωή ενός παιδιού.

Μια άλλη μητέρα παιδιού με καρκίνο που έχασε τη ζωή του το δημοσίευσε στο Facebook.
Ο λόγος της έχει δύναμη κι είναι ό, τι πιο αληθινό έχω διαβάσει εδώ και πολύ καιρό..

Αυτή ξέρει:
έχασα το γιό μου πριν ένα χρόνο, ήταν μόνο 4 ετών.
Ήθελε τόσο πολύ να μεγαλώσει.. να φτάσει να γίνει 5 ετών.
Μιλάω συχνά γι' αυτόν, έτσι τον κρατώ κοντά.. εδώ τριγύρω.
Εσείς αισθάνεστε αμηχανία, Αυτή καταλαβαίνει.
Της διηγούμαι ιστορίες για το πόσο σοβαρός αλλά κι ευγενικός ήταν.
Η ανάμνησή του ματώνει τη καρδιά μου, αλλά με κάνει να χαμογελώ.
Τα μάτια σας είναι δακρυσμένα, τα δικά Της χαμογελούν μαζί μου.
Με ρωτάει για τις τελευταίες του στιγμές,
το βλέμμα Της δεν έχει οίκτο, μόνο άνευ όρων αγάπη.
Εσείς, λυπάστε γιά μένα, αλλάζετε θέμα.
Αυτή ξέρει
η καρδιά μου δεν είναι ολόκληρη και ποτέ δε θα γίνει,
νοιώθω να σταματούν οι χτύποι της κάθε φορά που τον σκέφτομαι.
Αυτή ξέρει
τον Πόνο που νοιώθω στο άκουσμα κάποιου τραγουδιού
ή στη γεύση του αγαπημένου του φαγητού.
Το άδειασμα σαν έρχονται τα γενέθλιά του και δεν είναι εδώ
και πόσο πονούν τα χέρια μου όταν απλώνονται να τον αγκαλιάσουν.
Αυτή ξέρει
κι όχι γιατί συναντιόμαστε καθημερινά,
όχι γιατί είμαστε γνωστές από παλιά.
Αυτή ξέρει
επειδή οι καρδιές μας χτυπούν στον ίδιο ρυθμό.
Αυτή ξέρει
επειδή, όπως και σε μένα.. της λείπει το παιδί της.


Το αγγλικό κείμενο είναι στο blog της Stephanie Jacobson (Gabriel's mom).
Η μετάφραση αφιερώνεται στην Ελένη
τη μαμά του Πάνου,
τη φίλη μου στο δύσκολο ταξίδι του Πόνου.

ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΜΑΘΑΙΝΟΥΝ ΝΑ ΠΕΤΑΝΕ…….ΕΤΣΙ ΚΑΙ Η ΑΓΝΟΥΛΑ ΜΑΣ….ΕΜΑΘΕ ΝΑ ΠΑΛΕΥΕΙ ΜΕ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΚΑΙ ΑΓΓΕΛΟΥΣ…ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΗ ΚΑΙ ΠΕΤΑΕΙ ΜΕ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ ΣΤΙΣ ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΓΙΑ ΜΑΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ………ΠΕΤΑ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ ΜΟΥ…ΝΙΩΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΤΗ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ….ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ!!!!!!!!!!!!!!!

Από την Κασσιανή

PRAYER

To All Parents:
"I'll lend you for a while a child of mine," He said.
"For you to love the while he lives and mourn for when he's dead.
It may be two or three years, or twenty-two or three,
But will you, till I call him back, take care of him for me?
He'll bring his charms to gladden you, and should his stay be brief,
You'll have his lovely memories as solace for your grief.
I cannot promise he will stay; since all from earth return,
But there are lessons taught down there I want this child to learn.
I've looked the wide world over in My search for teachers true
And from the throngs that crowd life's lanes I have selected you.
Now will you give him all your love, not think the labor vain,
Nor hate Me when I come to call to take him back again?"
I fancied that I that I heard them say, "Dear Lord, Thy will be done!
For all the joy Thy child shall bring, the risk of grief we run.
We'll shelter him with tenderness, we'll love him while we may,
And for the happiness we've known, forever grateful stay;
But should the angels call for him much sooner than we've planned,
We'll brave the bitter grief that comes and try to understand."

Γενέθλια

Αγνούλα μου
σήμερα το σπίτι μας θα γέμιζε από τους φίλους σου, με το καθιερωμένο πάρτι ή θα γιόρταζες κάπου έξω, μάλλον στο Octoberfest που σου άρεσε ιδιαίτερα η ατμόσφαιρά του, όπως και να ‘τανε, η χαρά μου να σε βλέπω να ετοιμάζεσαι κατασταλαγμένη στο τι θα φορέσεις, πως θα κάνεις τα μαλλιά σου και τι σκουλαρίκια ταιριάζουν στη περίπτωση.. Δανειζόσουνα συνήθως σκιές και μάσκαρα και στα μαγικά σου δακτυλάκια τα χρώματα λάμπανε και σε ρώταγα μα πώς γίνεται η ομορφιά ομορφότερη; με βλέπεις έτσι επειδή είμαι κόρη σου, είναι φυσικό μαμά, αλλά εγώ απλά έβλεπα να σμίγουν η χάρη, η καλοσύνη, η εξυπνάδα
πόσο τυχερή μπορεί να υπάρξει μια μαμά,
αυτή ήμουνα εγώ
η μαμά της Αγνής και του Στάθη,
για πάντα