ΣΑΒΒΑΤΟ, 16 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2010
18 - 19 στο αστέρι
Μου είχε πει να σε σκέφτομαι και να χαμογελάω
Κάθε φορά που θυμάμαι το γέλιο σου
τις κινήσεις των χεριών σου που πάλευαν με τον αέρα όταν μιλούσες
το μαλακό σου δέρμα
τη μυρωδιά σου
τη φωνή σου
Να χαμογελάω όταν ακούω το ένα παιδί περπατάει με τα χέρια
όταν σκέφτομαι την κοσμοθεωρία σου
την ηπιότητα σου και τη γαλήνη σου
κι όταν θέλω συμπαράσταση στη λύπη μου, να σου μιλάω
ευτυχώς, μ' ακούς ακόμα
χαμογελάω
κι όταν φοράω τα σκουλαρίκια σου
όμως καμιά φορά, κρυφά, μπορεί να φύγει και κανένα δάκρυ
για ποιον δεν ξέρω
μάλλον για τον εγωισμό μου που μου λείπεις καιρό τώρα
σ' ευχαριστώ
είσαι το πιο λευκό χρώμα της σκέψης μου
"αν θέλεις να με βρεις, να παίζεις, να νιώθεις, να ζεις
αν πάλι δεν μπορείς, μη φύγεις, μη χαθείς"
Πάντως,
δεν αλλάξανε πολλά εδώ κάτω ακόμα
μονάχα οι Κυριακές που αλλάξανε χρώμα
Ειρήνη
1 comments:
Όταν με αποκάλεσες μαμά λένα
οι ρίζες μου
ξεριζωμένες απ'τον πόνο
ξαναχώθηκαν βαθειά στο χώμα
..................................
ναι, τα χέρια παλεύαν στον αέρα
Μου λείπεις Ειρηνάκι,αλλά σ'έχω..
Post a Comment